Voor de één is dat een blauwe envelop, voor de ander is het een complete verzameling ongeopende post die meer weg heeft van een escape room dan van administratie. “Heel eerlijk? Dit vrijwilligerswerk klinkt zwaarder dan het is.”
Geen robot
Je hoeft geen boekhouder te zijn, geen ambtenaar en al helemaal geen robot. Je moet vooral kunnen luisteren, meedenken en – heel belangrijk – iets van de ambtelijke taal kunnen vertalen naar gewonemensentaal. Want laten we eerlijk zijn: “U wordt geacht binnen vier weken het bezwaar schriftelijk kenbaar te maken, tenzij u reeds beroep heeft ingesteld” is voor veel mensen gewoon abracadabra.
Afspraken onthouden
“Op dit moment help ik iemand die niet kan lezen of schrijven”, vertelt Wim. “Een vriendelijke man, vader van een dochter met een verstandelijke beperking die ook nog eens slecht ziet én hoort. Zijn toewijding is bewonderenswaardig – hij wil alles goed doen. Alleen ja… afspraken van zijn dochter onthouden is niet zijn sterkste kant. En laat dat nou nét vaak belangrijke afspraken zijn, zoals die bij de oogarts, maatschappelijk werker of de gemeente.”
“We gebruiken daarom een gesproken agenda. Die zegt dan heel vriendelijk: “Morgen om tien uur heeft u een afspraak bij…” Ja maar, waar dan? Dus ik ben nog steeds op zoek naar de gouden oplossing voor deze inwoner. Want uiteindelijk is het doel dat hij zélf verder kan. Zonder mij.
Leren hoe iemand het zelf kan
Het werk van een AdministratieMaatje stopt niet bij de papieren. Je kijkt ook even mee naar dat telefoonabonnement dat ineens verdacht veel kost (“Had ik écht zoveel MB nodig?”). Je vraagt een nieuwe milieupas mee aan – want zonder die pas geen toegang tot de milieustraat, en zonder milieustraat geen opgeruimd huis. Of je duikt soms zelfs samen met de schuldhulpverlening in het diepe, om de schulden in kaart te brengen.
Het allermooiste? Je leert inwoners ook hoe ze het zélf kunnen. Hoe ze van hun bankrekening een overzicht maken, hoe ze hun inkomsten en uitgaven naast elkaar leggen en – de grote eyeopener – zien waar het geld elke maand naartoe glipt. Of je kijkt mee bij het invullen van de belastingaangifte. Mooi om na afronding dan te horen: “Nu kan ik het helemaal zelf”.
Van paniek naar overzicht
Wat dit werk zo mooi maakt? Het is zoveel meer dan bonnetjes uitvlooien. Je brengt overzicht waar eerst paniek was. Je brengt rust in een hoofd dat overloopt. En misschien wel het belangrijkste: je geeft iemand het gevoel dat diegene het niet allemaal alleen hoeft te doen. Wim: “Daar hoef je echt geen 10 uur per week voor vrij te maken. Met een paar uurtjes kom je al een heel eind. Gewoon een avondje die Netflix-serie overslaan.”
De dankbaarheid die je ervoor terugkrijgt is niet in euro’s uit te drukken, vindt Wim. Mensen die opgelucht ademhalen. Die je spontaan een kop thee en een koekje aanbieden (en soms ook iets dat verdacht veel lijkt op zelfgebakken cake…). Dat gevoel, dat jij écht hebt geholpen, blijft lang hangen.
Weinig werk, veel voldoening
Vrijwilligerswerk kost je niet veel, en je krijgt er bakken voldoening voor terug en maakt écht het verschil. Geen chaos meer. Geen slapeloze nachten over gemiste afspraken of ongeopende post. Wel rust, overzicht en opluchting. En die voldoening? Die past niet in een dikke ordner. Die past alleen in je hart. En daar blijft-ie voorlopig wel even zitten.
Wil jij ook Maatje worden en een ander helpen, of zoek je zelf of voor iemand anders hulp? Lees dan meer op deze website.
Dit maatjesverhaal is geschreven door maatje Wim en geredigeerd door freelance tekstschrijver en vrijwilliger Debbie van Leeuwen.